Projekt techniczny budowy elektrowni opracowywany w latach 70-tych nie przewidywał specjalnych technicznych rozwiązań mających na celu ograniczenie emisji tlenków siarki  z tej przyczyny, że w owym czasie technologie odsiarczania spalin były mało znane i stosowane jedynie w formie eksperymentalnej. Dlatego też, po osiągnięciu pełnej mocy Elektrownia Bełchatów, będąc największym w kraju producentem energii elektrycznej, stała się jednocześnie największym źródłem emisji tlenków siarki. Aby to wiodące miejsce w tak niechlubnej statystyce zmienić, w roku 1990 podjęto decyzję o rozpoczęciu budowy pierwszej w Polsce Instalacji Odsiarczania Spalin (IOS). Po przeprowadzeniu procedury przetargowej kontrakt na zaprojektowanie, budowę i uruchomienie 4 instalacji odsiarczania spalin podpisano z holenderską firmą Hoogovens Technical Services Energy and Enviromental BV (HTS E&E). Wybrano szeroko znaną w świecie technologię mokrą wapienno-gipsową. Autorem i pierwotnym właścicielem technologii zastosowanej w projekcie jest amerykańska General Electric Environmental Systems Inc. (GEESI). Instalacje realizowano w terminach kontraktowych i przy bardzo dobrej organizacji polskich firm wykonawczych oraz służb inwestycyjnych. Wymienione instalacje zostały wybuowane na blokach energetycznych nr 8, 10,11 i12. W związku z pogarszaniem się jakości węgla dostarczanego przez KWB Bełchatów oraz konieczność zagwarantowania poziomów emisji SO2 zgodnych z regulacjami Unii Europejskiej obowiązującymi od roku 2008 zawartych w Dyrektywie 2001/80/WE niezbędna była budowa następnych instalacji odsiarczania. Kolejne sześć instalacji odsiarczania spalin na blokach energetycznych nr  5, 6, 7, 9, 3 i 4 wybudowała wyłoniona w drodze przetargu polska firma Rafako S.A.  Instalacje przekazywano do eksploatacji sukcesywnie w latach 2000, 2003, 2007.

Harmonogram uruchomień poszczególnych instalacji przedstawia się następująco: